مقدمه قرآن كريم ، هديه‌اى آسمانى به جهانيان و تنها كتاب حقيقى هدايت و راهنمايى مردم است و همهء دستاوردهاى مسلمانان ، از نور وجود قرآن و به بركت اين چشمهء جوشان ، زلال و لا يزال بوده است ؛ ليكن دستيابى به بطون و حقايق قرآن ميسر نمىشود مگر با قرائت و تلاوت و تدبر در آيات نورانى آن . علاوه بر اين ، تأكيدات خود اين كتاب و احاديث مروى از نبى اكرم ( صلى اللّه عليه و آله ) و اهل بيت ايشان ( عليهم السلام ) مبنى بر تشويق به تلاوت قرآن و بيان ثواب بسيار مترتب بر قرائت و ختم قرآن ، همگى مشوق مسلمانان به قرائت آيات الهى بوده است . با عنايت به اين موضوع ، مسلمانان به فكر تقسيم قرآن به بخش‌هاى مساوى افتادند ؛ هر چند كه خود بخش بخش خواندن براى بهره‌گيرى معنوى بيش‌تر ، مشوق ديگرى براى اين كار بود . بررسى پيشينهء اين تقسيمات - كه در اين تحقيق به آن پرداخته شده - حاكى از آن است كه در صدر اسلام نيز مصاحف به گونه‌هاى متفاوت تقسيم‌بندى شده بود و حتى پيامبر اكرم ( صلى اللّه عليه و آله ) و ائمهء معصومين ( عليهم السلام ) نيز تقسيماتى در اين خصوص داشتند ؛ اما در اين تقسيمات - به جز تقسيمات مربوط به آيه و سوره - هيچ دستور مستقيمى از سوى پيشوايان